Van Libië naar Europa, de ontmenselijkende logistiek van migranten: «Een detentiecentrum runnen is als een olieput controleren»
Migranten die de Middellandse Zee overleven en op het Italiaanse eiland Lampedusa aankomen, worden achter metalen balustraden geplaatst om te worden ondervraagd, geïdentificeerd en geregistreerd, voordat ze naar het vasteland worden gestuurd. Velen dragen littekens van marteling en verkrachting, de pijn van slavernij en morele sporen van vernedering.
Migranten in de Middellandse Zee, de mechanica van het zwijgen
Migranten in de Middellandse Zee, de mechanica van het zwijgen
Gepubliceerd op 18 mei 2026
Gepubliceerd op 19 mei 2026
Gepubliceerd op 20 mei 2026
Gepubliceerd op 18 mei 2026
Gepubliceerd op 19 mei 2026
Gepubliceerd op 20 mei 2026
Gepubliceerd op 18 mei 2026
Gepubliceerd op 19 mei 2026
Gepubliceerd op 20 mei 2026
Leestijd 7 minuten.
«Migranten in de Middellandse Zee, de mechanica van het zwijgen» (4/4). Uitgebuit, afgeperst en geweld gebruikt in Libië, de ballingen die de oversteek overleven, worden onzichtbaar gemaakt en vallen soms in handen van maffia's die met landbouwbedrijven zijn verbonden. Maar «wat telt, is dat het aantal irreguliere aankomsten daalt», vat men in Rome samen.
Officieel is het detentiecentrum op Lampedusa (Italië) geen detentiecentrum. Hoewel degenen die er verblijven niet naar buiten kunnen, zouden zij op geen enkele manier gedetineerden zijn. Op het Italiaanse eiland spreekt men van een «hotspot», een term die in het Engels een plaats kan aanduiden waar een virus, bedreiging of vijand zich voortplant. In dit geval dient de omheining, ingegraven in een landschap van lage huizen, onkruid en afval, als onzichtbare logistieke basis voor de meeste eilandbewoners en toeristen. Het witte zand van de Spiaggia dei Conigli («Konijnensstrand») ligt op tien minuten rijden. Het behoort tot de favorieten van Tripadvisor-gebruikers. Toeristen zwemmen erin, in water waarin anderen verdrinken.
De ballingen die de Middellandse Zee hebben overleefd om het eiland te bereiken, dat grensgelegen is aan Tunesië en Libië, worden achter metalen balustraden verzameld om te worden ondervraagd, geïdentificeerd en geregistreerd, voordat ze naar het vasteland worden gestuurd, «een assemblagelijn», beschrijft een voormalige werkneemster. Daar zetten zij een zwerverstocht voort die begon in Bangladesj, Gambia of Zuid-Soedan. Velen slepen littekens van foltering en verkrachting mee, de pijn van slavernij, de morele sporen van vernedering, overgebleven van de terreurorde die voor hen in Noord-Afrika heerst.
U hebt nog 88,31% van dit artikel te lezen. Het vervolg is voorbehouden aan abonnees.
